| تبليغات | X |
به گزارش خبربذاری دهلچی، با انتشار خبر کشف قصبه ای در دویست و نود و سه کیلومتر و شش وجبی کوه قاف که تاکنون موضوع مطالعه استادان پژوهشگر موسیقی نواحی قرار نگرفته، موجی از شعف و امید در میان این استادان جیگرسوخته برخاسته، جوری که همه موقتا و تا اطلاع ثانوی رقابت ها و کدورت ها را کنار گذاشته، روی سر هم مرتب برف شادی میریزند......
اولین باری که نام بهمن رجبی را شنیدم، در توصیفش همان را شنیدم که خیلی ها می شنوند. مردی تند مزاج گاهی بد اخلاق که اگر از تو ناراحت بشود جز فحش و ناسزا نصیبت نیست. اما اولین باری که اورا دیدم جز مهربانی و صفا چیزی در اخلاق و رفتارش نبود. مردی خوش اخلاق و زود جوش در گوشه ای شلوغ از شهر بی در و پیکر تهران.......
۱- گفتوگوی چپ و راست به عنوان دونوازی تمبک، عنوان اثری است که دو سال پیش توسط انتشارات ماهور عرضه شد. نگارنده از نخستین معرفان این اثر در جامعه مطبوعاتی و همچنین از کسانی بوده که بر ضرورت انتشار اثر تأکید کردم. نکته بارز در تاریخ موسیقی ایرانی اینکه این اثر، دو سال پیش، به عنوان یکی از پرفروشترین آلبومهای موسیقی در سال بود. مؤلف این اثر بهمن رجبی کسی که قریب به 40 سال در عرصه نوازندگی تمبک صاحب اثر و تأثیر فراوانی است. حتی میتوان تأثیر وی در تکامل تمبک را در جوار کوششهای حسین تهرانی و چه بسا فراتر از آن خواند. تمامی آثار وی در چهل سال گذشته، هرکدام سرفصلی در تاریخ تکامل تمبکنوازی محسوب میشوند. دو نوازی تمبک (از بهمن رجبی) اثری بسیار تأثیرگذار است که از دهه 60 به بعد، وی آن را تدوین و با نوازندگان درجه یک تمبک مانند ناصر فرهنگ فر، محمود فرهمندبافی و ... اجرا کرد. ........ ادامه مطلب
http://www.1architect.ir/blog/released/32-naser-farhangfar-anniversary.html
در روزنامه همشهری آنلاین، در باب کتاب فربد یداللهی به قلم آقای "محمد کردی" مطلبی نوشته شده بود که بیشتر از آنکه بتوان بدان نقدی سازنده یا غیر سازنده، صادقانه و غیرصادقانه گفت، باید گفت نقدی تأسف برانگیز بود. تأسف برانگیز از این بابت که ظاهرا عرصه نقد به چنان جایگاه نازلی رسیده است که به جای پرداختن به محتوی یک کتاب، تنها عکس روی جلد کتاب و مقدمه کتاب به چالش کشیده می شود. هر چند نویسنده این متن می داند که دلیل نگارش آن نقد چه بوده، اما بد نیست چند قسمت آن که جالب تر است بررسی شود. ادامه مطلب در :
ديدگاه- همشهريآنلاين-محمدكردي:
چند سال اخير شاهد انتشار متدهاي آموزشي متعددي در حيطه سازهاي ايراني بودهايم كه ساز تنبك نيز در اين بين سهم چشمگيري داشته است. اگر چه در پي انتشار هر متد آموزشي، يكسري علامتهاي سوال و كاستيها، فراروي متخصصين ودست اندركاران فن قرار ميگيرد كه حاصل آن: زايش سوال، تذكر ،نقد و راهكارهايي توسط ايشان است. در اين مقال به بررسي كتاب آموزش تنبك به روايت فربد يداللهي از انتشارات چنگ، 1386خواهيم پرداخت كه لازم است قبل از ورود به مبحث نقد، چند مطلب يادآوري و ذكر شود. ادامه مطلب در :http://www.hamshahrionline.ir/News/?id=86134
این هم سنگ قبر استاد حسین تهرانی در آرامگاه ظهیرالدوله .... بدون هیچ مطلب دیگر ... فقط ببینید چه جوری مشاهیر موسیقی خود را پاس میداریم.... اون وقت در اروپا در به در دنبال گور دسته جمعی موزارت می گردند.(عکس از سعیده آهنگران)
جرقهی پرداختن به چنین موضوع نابی را «بامداد فتوحی» در ذهنم زد: شباهتهای جالبتوجه «محمد مایلیکهن» در عرصهی فوتبال با «بهمن رجبی» در زمینهی موسیقی. ممکن است شما هم پیرامون این شباهت اندیشیده و با کلیت این مقایسه موافق باشید. و نیز ممکن است این قیاس را معالفارق بدانید و بهکل تمایلی به ربط دادن این دو نفر به هم نداشته باشید. شاید هم اصلاً چندان شناختی از محمد مایلیکهن یا بهمن رجبی نداشته باشید. بههر حال، هر چه باشد و شما جزو هر یک از گروههای یادشده که باشید، شاید با خواندن این چند بند با من همنظر شوید. در زیر و در چند پرده، تنها همسانیهای این دو بهگونهای اشارهوار بهتصویر کشیده شده و در نهایت قضاوت و نتیجهگیری به خوانندهی گرامی وانهاده میشود: ادامه مطلب در :
تمبک و کمانچه،در آن زمان آغاز کرد و چون در آن زمان خط موسیقی به شکل امروزی در ایران رایج نبود،تمرینهای این ساز را به کمک اصطلاحاتی چون ............
آدامه مطلب در :
ادامه مطلب در:
پژمان حدادي از نسل جديد تنبک نوازان ايراني محسوب مي شود که به دنبال شخصيت و کارکرد متفاوت اين ساز کوبه يي در ارکستر هاي ايراني هستند. او در سال جاري از جمله نام هاي مطرح در حوزه موسيقي ايراني بود. ابتدا آلبوم «آن و آن» دونوازي او و حسين عليزاده منتشر شد که تحسين هاي بسياري براي او در پي داشت. در ادامه او با گروه دستان و همايون شجريان در تالار بزرگ کشور روي صحنه رفت. آلبوم «بانگ مهر» اثر گروه ضربانگ دومين آلبومي بود که از اين نوازنده منتشر شد. حدادي از چهره هاي تاثيرگذار گروه ضربانگ محسوب مي شود. چندي پيش نيز آلبوم «رهايي در آب» (دونوازي ديوان و تنبک) را همچون دو اثر ديگر منتشر شده هنرمند در سال جاري نشر هرمس منتشر کرد. همه اينها بهانه يي شد براي گفت وگو با اين نوازنده تنبک.
ادامه مطلب در روزنامه اعتماد : http://www.etemaad.ir/Released/87-11-27/187.htm
نوشته :سعید هدهدی
همانطور که از عنوان این مقاله بر می آید ، محور اصلی این نوشته با هدف معرفی تنبک زورخانه خواهد بود. اما این ساز می تواند از دو منظر مورد بررسی قرار گیرد. اول اینکه تنبک زورخانه را می توان به عنوان یک ساز کوبه ای و به صورت مقایسه ای با سازهای کوبه ای دیگر بررسی کرد و مثلا از نظر صدا دهی و شخصیت صوتی و کاربرد ، با تنبک معمولی مقایسه کرد . دوم اینکه تنبک زورخانه را در قالب محیطی که در آن به تکامل رسیده ، مورد بررسی قرار داد.اگر روی مورد اول و بازکاوی آن بپردازیم، محور نوشته ی ما حول سازهای کوبه ای به طور اعم و جایگاه تنبک زورخانه به طور اخص و دقت در ریتمهای زورخانه و مطالب مربوط به آن خواهد بود و اگر به مورد دوم توجه نشان دهیم ، ناگزیر به واکاوی فرهنگ زورخانه و شناخت بیشتر آن هستیم . نگارنده با توجه به اینکه هیچگاه از ورزشکاران زورخانه نبوده ام بر اساس اطلاعاتی که جمع آوری کرده ام ، در ابتدا تأملی به آداب و پیشینه ی فرهنگ زورخانه و آنگاه نگاهی کوتاه به ساختار و جلوه ی صوتی و ... را خالی از لطف نمی دانم. ادامه مطلب در:
شیوهی تمبکنوازی خلج، نگاه جدیدی را در استفاده از سازهای کوبهای ارایه میکند. ایدهای که از تفکری تحولگرا برخاسته است. شاید بتوان گفت که تنها فرصت رویارویی مخاطب با این ایدهی تمبکنوازی خلج، همنوازی او با علیزاده در کنسرت تابستان سال گذشته بود. فضایی که برمبنای خلاقیت و رفتاری آزادانه در برخورد با موسیقی بنا شده است. این دونوازی متفاوت و استفادهی منحصر بهفرد خلج از کوبهایهای دیگر همچون زنگ سرانگشتی، دایرهی کوکی و ... از یکسو و فعالیتهای مختلف او در اروپا از سویی دیگر، کنجکاوی مخاطب برای شنیدن اندیشههای خلج را دو چندان میکند.ادامه مطلب در:
بنا بر اعلام اداره هنری منطقه Aquitaine فرانسه در شهر بوردو - پدرام خاور زميني در تاريخ ۱۲ فوريه ۲۰۰۹ (۲۴ بهمن ۱۳۸۷)به همراهي دیگر نوازندگان به اجراي موسيقي مي پردازد.اين برنامه در دو بخش و در سالن تئاتر مولير اجرا مي شود:
بخش اول پدرام خاورزميني به همراه Michel Macias(آکاردئون) Manuel Solans(ویولون)
بخش دوم پدرام خاورزميني به همراه حمید قنبری (سازهی کوبه ای)و سیامک آقایی(سنتور)
قطعات این برنامه بر مبنای موسیقی کوبه ای تنظیم شده و ساز های ملودیک بیشتر نقش ریتمیک ایفا می نمایند.
پدرام خاورزمینی
در سال ۲۰۰۷ میلادی و در یک کلکسیون خصوصی در شهر نانت فرانسه - دستنویس قطعه ای از موزارت پیدا شده است که گمان می رود مربوط به یک "مسMass" باشد.این قطعه در یک برنامه عمومی در شهر نانت اجراگردید.
روزگار نو - سازهاي نو
از :مهدي ميرمحمدي
آهنگسازان ايراني براي خارج كردن موسيقي خاص ايرانيان از زير سايه لقب «سنتي» در اين سالها دست به تجربيات گرانبهايي زدهاند تا اين موسيقي هرچه بيشتر «معاصر» باشد اما هر چقدر در حوزه طراحي صدا بهسوي مرزهاي تجربه نشده حركت كردهايم، در حوزه ساخت سازهاي جديد چنانكه بايد نبودهايم. يكي از دلايل دامنه نهچندان متنوع موسيقي ايراني را ميتوان در محدوديت دامنه صوتي اركستر ايراني جستجو كرد؛ چنانچه سالهاست كه آهنگسازان ايراني به كمبود صداهاي باس و بم در اركسترهاي ايراني اشاره كردهاند. اين محدوديت صوتي باعث ميشود كه دست آهنگساز براي رفتن به سوي مرزهاي جديد بسته باشد و دايره خلاقیت هرچه تنگتر. براي نمونه توجه داشته باشيد كه تجربيات زيادي در حوزه موسيقي دراماتيك در قالب موسيقي خاص ايراني انجام نشده است. دليل آن را هم نميتوان تنها به كمكاري هنرمند و آهنگساز نسبت داد. نكته اينجاست كه اركستر ايراني با تواناييهاي فعلي خود امكان تصوير يا توصيف بعضي از احساسات و احوالات انسان امروز را ندارد. وقتي پاي موسيقي دراماتيك به ميان ميآيد - چه از نوع موسيقي فيلم، چه تئاتر، چه اپرا و چه موسيقي صرف كه دغدغه شخصيتپردازي و دراماتيك بودن دارد- بهخاطر تنوع حسهايي كه ممكن است در يك اثر دراماتيك وجود داشته باشد موسيقي ايراني دست خود را در مقابل بعضي از اين حسها و احوالات بسته ميبيند. كنسرتهاي امسال نشان ميداد كه بسياري از آهنگسازان و گروههاي موسيقي اين ضعف را دريافتهاند و به همين دليل شاهد رونمايي از سازهاي جديد در اركسترهاي ايراني بوديم. در كنسرت گروه اشتياق به آهنگسازي علي قمصري و خوانندگي عليرضا قرباني، ساز «كمانچه باس» مورد استفاده قرار گرفت. (اين ساز سالها قبل توسط استاد قنبري طراحي شده بود اما گويا در كنسرت گروه اشتياق ساز طراحي شده فرد ديگري مورد استفاده قرار گرفت). در كنسرت محمدرضا شجريان و گروه شهناز از دو ساز «صراحي» و «بمساز» رونمايي شد كه به خصوص بمساز ميتواند نقش مهمي در اركسترهاي ايراني به عهده بگيرد. اين ساز در كنسرت گروه شهناز به شكل تكنوازي مورد استفاده قرار گرفت اما در صورتي كه شكل تكامليافتهتري به خود بگيرد ميتوان نقش مهمي در اركسترهاي ايراني به عهده بگيرد (خود محمدرضا شجريان نيز اشاره كرده باتوجه به طول بيشتر زمان حيات صداهاي بم در فضا، ميتوان پدالی براي اين ساز طراحي كرد كه نوازنده و آهنگساز كنترل بيشتري روي صداي اين ساز داشته باشند). در كنسرت گروه دستان نيز پژمان حدادي از دايرههاي كوكشونده استفاده كرد. اين دايرهها كه چند سال است در تركيب سازهاي كوبهاي گروه «دستان» مورد استفاده قرار ميگيرد در بعضي از موارد ميتوانند صداي بمتري نسبت به تنبك، دف و كوزه توليد كنند. در اين كنسرتها به وضوح ميشد تشخيص داد كه اين سازهاي جديد چقدر در توليد صداهاي جديد و رفتن آهنگسازان بهسوي ايدههاي تازهتر نقش داشتهاند. برخلاف آنكه از موسيقي خاص ايراني تحت عنوان موسيقي سنتي ياد ميكنيم اين موسيقي هيچگاه از پسزمينه سنتي شفافي برخوردار نبوده است. تعداد رسالههاي بهجا مانده در حوزه موسيقي قبل از قاجار به تعداد انگشتان دست هم نميرسد. تكوين موسيقي قاجاري هم تقريباً همزمان بوده است با حضور موسيقي غربي در ايران. يعني سنتهاي موسيقايي ايراني را نميتوان هموزن و معادل با سنتهاي ادبي، براي مثال در حوزه شعر قلمداد كرد. شايد هم بهخاطر فقدان اين سنتهاست كه تحولات در موسيقي ايراني كموزنتر و كمرنگتر از تحولات در ادبيات و شعر ايراني بوده است. شايد وجود اين سنتها باعث ميشد كه آهنگسازان ما با آرامش بيشتر بهسوي مرزهاي تجربه نشده حركت كنند اما عدم وجود يك تاريخ موسيقايي شفاف باعث شده كه آهنگسازان معاصر ما بيشتر به دنبال تعريف و اثبات هويت خود باشند. بههرحال بهنظر ميآيد كه محدوديت دامنه صوتي اركسترهاي ايراني اين روزها به يكي از دغدغههاي آهنگسازان ايراني تبديل شده است. نكته اينجاست كه جهان صوتي هر آهنگسازي از يك بخش ورودي صدا و يك خروجي صدا تشكيل شده است. صداهاي پيرامون آهنگساز ايراني فعال در حوزه موسيقي خاص و صرف ايراني را نميتوان با امكانات فعلي اركستر ايراني بهطور كامل به موسيقي ترجمه كرد. به همين خاطر است كه گاهي احساس ميكنيم اين موسيقي از معاصر خود با فاصله ايستاده است. اضافه شدن سازهاي جديد به اركستر موسيقي ايراني باعث خواهد شد كه ورودي و خروجي جهان صوتي آهنگساز به يكديگر نزديكتر شوند. اما نكته اصلي اينجاست كه از اين سازهاي جديد نميتوان توقع داشت صدايي را توليد كنند كه ويژه و منحصر باشد آنگونه كه صداي ني، كمانچه، سهتار و... صرفاً ايراني است و در اركستر و سازهاي فرهنگهاي ديگر نميتوان آن را جستجو كرد (فرهنگهای همریشه همسایه را نمیگویم). در زمان پيدايش اين سازها جهان صوتي يك ايراني از استقلال و ويژگيهاي منحصر بيشتري برخوردار بوده است در نتيجه وسيله توليد صداي اين فرهنگ هم بسيار خاص و منحصر بوده است. اما امروز در پيرامون خود، به صداي جاري در يك خيابان گوش كنيد آنچه ميشنويد در نيويورك، پاريس، توكيو و... هم قابل شنيدن است پس ساز طراحي شده در اين روزگار هم ميتواند به همين ميزان صدايي همگانيتر توليد كند.
مراسم بزرگداشت "محمد اسماعيلي" و يادمان "حسين تهراني " شامگاه گذشته در ميان استقبال جمعيت و با حضور هنرمندان موسيقي در نهمين آئين "آواي دوست" در فرهنگسراي هنر برگزار شد.در اين مراسم که با حضور هنرمندان و علاقه مندان به هنر موسيقيبرگزار شد علاوه براجراهاي موسيقي،جنبه هاي مختلف زندگي و آثار زنده ياد حسين تهراني و شاگردش(محمد اسماعيلي) بررسي شد.
ادامه مطلب در نشریه الکترونیکی ساپکو
